Op het kruispunt van onderwijs en hulpverlening
over het ontstaan van Vonk en Visie
Tien jaar stond ik voor de klas, als leraar Nederlands en Engels. En toegegeven, de vakken zelf waren niet mijn eerste passie, hoewel ik met heel veel plezier Germaanse talen heb gestudeerd.
Wat mij veel meer deed warm lopen was het opbouwen van een goed contact met leerlingen en een aangename sfeer in de klas. Leerlingen verdienen het om als unieke individuen aangesproken te worden. Dat vond ik tenminste zelf al toen ik nog leerling was, vooral op die momenten dat ik eerder werd gezien als een nummer, in het beste geval als een achternaam. Geen slechte school, hoor, maar sommige leerkrachten waren zo vol van hun eigen vak dat ze bij wijze van spreken het niet eens zouden merken als hun klas leeg was.
Dat wou ik in ieder geval anders, en als taalleerkracht heb je wel de voordelen dat je meerdere uren per week in een klasgroep komt, en dat je leerplan voldoende ruimte biedt om flexibel om te gaan met onderwerpen en vooral met de manier waarop je die onderwerpen benadert.
Al snel werd ik ook een aanspreekpunt: leerlingen deden hun verhaal, deelden hun kleine en grote zorgen, en zo rolde ik ook in de taak van leerlingenbegeleider. Wat ik doe, wil ik graag goed doen. Daarom ging ik op zoek naar een goede opleiding, die me in staat zou stellen om op meer te kunnen buigen dan enkele op gezond verstand, wanneer leerlingen me hun problemen toevertrouwden. En zo kwam ik op de Educatieve Academie terecht.
Ik volgde er de vierjarige psychotherapie-opleiding Interactionele Vormgeving. In 2005 richte ik mijn eigen praktijk op als psychotherapeut. Daar zie ik nog steeds jongeren en volwassenen, gezinnen en koppels die ergens mee in de knoop zitten. Daarover schrijf ik later meer. Ik heb het tijdje gecombineerd allemaal: thuis een praktijk in bijberoep, en daarnaast leraar en leerlingenbegeleider in een secundaire school. Maar in 2008 werd het anders.
Ik had toen in november een erg onbehaaglijk gevoel, letterlijk, in mijn buik. Er klopte iets niet meer. En als ik zoiets ervaar, wil ik dat signaal ook ernstig nemen. Ik heb me in dat gevoel verdiept, ik exploreerde het in supervisie, ik praatte erover met mijn vrouw. En drie weken later nam ik de beslissing dat het mijn laatste schooljaar zou zijn als leraar. Niet dat ik het niet meer graag deed. Maar het voelde aan alsof het tijd was voor een nieuwe fase.
Ik had uit mijn therapie-opleiding veel meer geleerd dan hoe ik mijn praktijk diende te handelen. Ik had er ook als leerkracht en als leerlingenbegeleider enorm veel kracht en inspiratie uit geput. De andere brillen die ik leerde opzetten, boden nieuwe inzichten voor het ambacht als leraar. Het beïnvloedde mijn relatie met mijn leerlingen, hun ouders, mijn collega’s, de directie, en vooral de relatie met mezelf.
En dat werd mijn nieuw doel: het vertalen van inzichten uit de hulpverlening naar de praktijk van het onderwijs. Niet om van leraren hulpverleners te maken, maar om van leraren nog betere leraren te maken, die in staat zijn om die relatie op te bouwen met leerlingen en collega’s die hen in staat stelt om veel arbeidsvreugde te ervaren, en hun leerlingen de kwaliteit aan te bieden die zij verdienen. Een leerkracht met passie en expertise, met enthousiasme en inzicht, met vonk en visie.
Zo werd Vonk en Visie geboren, een organisatie die vorming aanbiedt voor onderwijs en hulpverlening. En al snel ben ik anderen erbij gaan betrekken. Ondertussen hebben we een heel mooi netwerk opgebouwd, van trainers en nascholers die met Vonk en Visie vorming geven. En het loopt prima.
We brengen iets wat andere nascholingsorganisaties niet brengen, en we investeren vooral ook in de manier waarop we nascholingen aanbieden. Lezingen voor 150 personen zijn niet zo ons ding; wel interactieve vormingen in kleine groepen waarbij we theorie koppelen aan praktijk en zelfreflectie. Theorie als kader waarbinnen kan geoefend en uitgeprobeerd worden en waarbij deelnemers de kans krijgen om te kijken wat bij hen en hun stijl past. Dan pas leren mensen echt! En dat blijkt ook keer op keer uit de evaluatieformulieren.
En zo willen we nog graag een tijdje doorgaan.
Reacties worden erg geapprecieerd.
Maarten Van de Broek
of als google search story:
